سفر
چمدانم را بسته ام
اگر خدا بخواهد امروز میروم
نشسته ام منتظر قطار
اما نه در ایستگاه
روی ریل قطار
===================
پ ن 1:
گذشته که حالم را گرفته است.
آینده که حالی برای رسیدنش ندارم.
و حال هم حالم را به هم میزند.
...چه زندگی شیرینی .
===================
پ ن 2:چشمانم را به نابینایی میفروشم
تا کسی را که دوست دارم با دیگری نبینم
===================
پ ن 3:این روزها پرم از لحظه هایی که دوستشان ندارم
===================
پ ن 4:کاش میان خستگی هایم
یکی آهسته می گفت: “خسته نباشی
===================
پ ن 5:رُخ به رُخ که شدیم
مــن مات شدم و تــو …
چون پادشاهی که
از اینگونه فتحهــا زیاد دیده است
بی اهمیتـــــــ رد شدی
===================
پ ن 6:زندگی به من آموخت
که همیشه آماده دفاع از حمله احتمالیِ کسی باشم
که به او محبت فراوان کردم
===================
پ ن 7:خدایا . . .سیب که شیرین است
سهل!تو بگو، زهر!هرچه که باشد .
. .
بیار،با
تمامـ وجود ﻣﮯ بلعمـ . . .
تو فقط
مرا از این دنیا بنداز بیرون
===================
پ ن 8:دلم به کما رفته
برای مردنش دست به
دعا شوید
===================
پ ن 9:لـعـنـت بـﮧ کـسـانـﮯ کـﮧ خـــود عـوضــیـشـون
بـغـل یکـﮯ
دیـگـﮧ هـسـتـن
ولــﮯ یـاد
کـثـیـفـشـون پـیـش مـاســت